Εμείς οι δάσκαλοι Pilates συχνά «κατηγορούμαστε» για φλυαρία. Και, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν έχουν πάντα άδικο.

Οι πληροφορίες που δίνουμε είναι πολλές — τόσο πριν ξεκινήσει μια άσκηση όσο και κατά τη διάρκειά της. Δεν είναι λίγες οι φορές που επαναλαμβάνονται εκφράσεις όπως:

«Τράβηξε τον αφαλό μέσα»,

«Κατέβασε τους ώμους»,

«Μάκρυνε τα άκρα»,

και πολλές άλλες.

Το ερώτημα όμως είναι: πόσα από όλα αυτά μπορούν πραγματικά να συγκρατήσουν — και τελικά να εφαρμόσουν — οι ασκούμενοι;

Η εύκολη απάντηση είναι ότι εξαρτάται από το επίπεδο του ασκούμενου. Και φυσικά η επανάληψη αποτελεί βασικό στοιχείο της μάθησης. Το πρόβλημα ξεκινά όταν οι οδηγίες δίνονται γενικά και όχι ως μέρος μιας συγκεκριμένης διόρθωσης.

Και τότε προκύπτει ένα σημαντικό ερώτημα:

Μήπως θα έπρεπε να παρατηρούμε περισσότερο και να μιλάμε μόνο όταν πραγματικά χρειάζεται;

Οι οδηγίες δεν λειτουργούν το ίδιο για όλους

Κάθε ασκούμενος επεξεργάζεται διαφορετικά τις οδηγίες.

Κάποιοι κατανοούν καλύτερα μέσα από εικόνες, όπως:

«Βύθισε τον αφαλό προς τη σπονδυλική στήλη» ή

«Κλείσε τις πλευρές σαν να κλείνεις μια ομπρέλα».

Άλλοι χρειάζονται να δουν την άσκηση σε εκτέλεση για να την κατανοήσουν.

Και υπάρχουν πολλοί που απλώς χρειάζονται χρόνο για να επεξεργαστούν τις οδηγίες πριν τις εφαρμόσουν.

Γι’ αυτό και ο τρόπος, η στιγμή και η σειρά των οδηγιών έχουν μεγάλη σημασία.

Πολύ συχνά καταλήγουμε να δίνουμε «too much information» χωρίς πραγματικό λόγο.

Από το βασικό στο σύνθετο

Σε πολλές περιπτώσεις είναι πιο αποτελεσματικό να ξεκινάμε από τα βασικά:

την κίνηση και την ευθυγράμμιση.

Αφού ο ασκούμενος κατανοήσει την κίνηση, μπορούμε σταδιακά να προσθέτουμε λεπτομέρειες που βελτιώνουν την ποιότητα της εκτέλεσης.

Με αυτόν τον τρόπο η πληροφορία γίνεται πιο διαχειρίσιμη και η μάθηση πιο ουσιαστική.

Η παρατήρηση: βασική δεξιότητα του δασκάλου

Η παρατήρηση του ασκούμενου αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές δεξιότητες ενός εκπαιδευτή Pilates.

Περιλαμβάνει την αξιολόγηση:

• της στάσης του σώματος
• της ευθυγράμμισης
• της ποιότητας της κίνησης κατά την εκτέλεση των ασκήσεων

Η παρατήρηση όμως δεν είναι εύκολη. Απαιτεί εμπειρία, συγκέντρωση και εξάσκηση.

Πολλές φορές μιλάμε χωρίς να παρατηρούμε πραγματικά τον ασκούμενο. Επαναλαμβάνουμε φράσεις όχι ως μέρος μιας ουσιαστικής διόρθωσης, αλλά ως μέρος μιας συνήθειας.

Ο χρόνος είναι απαραίτητος και για τους δύο

O δάσκαλος όσο και ο ασκούμενος χρειάζονται χρόνο και χώρο.

Ο δάσκαλος για να παρατηρήσει, να αναλύσει και να διορθώσει.

Ο ασκούμενος για να κατανοήσει, να επεξεργαστεί και τελικά να εφαρμόσει τις οδηγίες.

Η διαδικασία της μάθησης δεν είναι στιγμιαία. Είναι μια συνεχής αλληλεπίδραση.

Η αξία της σιωπής

Ο δάσκαλος δίνει την άσκηση.

Ο μαθητής ακούει την άσκηση και παίρνει τον χρόνο του ώστε η λεκτική οδηγία να μετατραπεί σε κίνηση.

Στη συνέχεια ο δάσκαλος παρατηρεί, διορθώνει και βελτιώνει την εκτέλεση. Έτσι δημιουργείται σταδιακά η βάση για το επόμενο μάθημα.

Η σιωπή δεν αποτελεί μειονέκτημα του δασκάλου. Όπως αντίστοιχα και ο «θόρυβος» δεν αποτελεί πλεονέκτημα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, καλός δάσκαλος δεν είναι αυτός που μιλάει πολύ — αλλά αυτός που μιλάει στοχευμένα.